معمولا توی سینمای ایرانهر بیننده ای این اجازه رو به خودش میده که هنرپیشگان رو مورد نقد قرار بده و براش مهم نیست که این نقد درسته یا غلط ! و عموما از نگاه اون ها نقد کردن کاری ساده به نظر می رسه و منتقدی رو توانا می دونن که بتونه تمامی محاسن و معایب یه هنرپیشه رو به نقد بکشه ! “امّا آیا این درست است؟!”

هدفم از خرید بلیط کنعان تماشای بازیِ علیدوستی بود، و کنعان را تنها برای به نقد کشیدن بازیِ علیدوستی دیدم، نه برای موضوعش!زیرا به خودم اعتماد داشتم که می توانم زهر آلودترین نقد را نسبت به بازی او بنویسم. پس با کاغذ سفید و خودکاری نشستم و با تمام وجود بازی علیدوستی و کنعان را دیدم، اما وقتی چراغ های سینما دوباره روشن شد کاغذی که قرار بود معایب بازی ترانه علیدوستی در آن نوشته شود هنوز سفید بود و خودکار در دستم خُشکَش زده بود!!

کاغذ سفید نشانه ی شرمنگی و زود هنگام بودن قضاوتم نسبت به بازیِ این بازیگر توانا بود. بازیگری که خود رابه خوبی جلوی ستاره هایی چون محمدرضا فروتن ، بهرام رادان و خانم افسانه بایگان نشان داد و به من و تو یادآور شد که انتقاد کار ساده ای نیست.

ترانه علیدوستی که تعداد کارهایش به پنج هم نمی رسد آنقدر خوب با نقش ارتباط برقرار کرده که بیننده احساس می کند او از پر کارترین بازیگران سینمای ایران است.

در انتها تنها حرفی را که می توانم در مورد بازی این بازیگر توانا بزنم این است:

“حرکتش، گفتارش و بازی اش آنقدر طبیعی است که انتقاد از او مساوی است با دروغ!”

منتقد جوان سینمای ایران

امیرحسین قیاسی