مجله اینترنتی دخترونه

13 پاسخ به “افسردگی چیست؟”

1. مستعار گفت:
   Saturday 28 October 2006 at 7:53 pm

   من یه پسر هستم
   ولی می خوام بنویسم
   با تعریفی که تو این وب سایت خوندنم منم جزو گروه افسردگان قرار میگیرم
   من بارها و بارها به خودکشی فکر کردم. تصورش کردم . وحتی در موردش داستان نوشتم. چندین صفحه به ریزکاریهای انجامش پرداختم…
   چیزی که اخیرا گیرش افتادم زمان هست. گیر ساعت افتادم. حوصله ی هیچ کاری ندارم و این باعث می شه که ندونم چی کار کنم. همش می شینم نگاه می کنم ببینم کی وقت می گذره ولی متاسفانه نمی گذره. آخه چیزی نیست که بخواد بگذره. مگر اینکه خودم بگذرم ولی از چی و به چی … می دونید راستیتش رو بخواید نگاه کنید این زندگی واقعا هیچ چیز نیست. فقط باید خودمون رو گول بزنیم. و اگر احتمالا کمی بخوای فکر کنی به اینکه این زندگی چیه می بینی که همش از یه باید بزرگ تشکیل شده.
   باید سعی کنی سالم باشی
   باید سعی کنی دوست داشته باشی
   باید دوست داشته بشی
   باید خودت رو مشغول کاری کنی
   باید به زندگی اهمیت بدی
   ولی مرگ هیچ بایدی نداره جز یه باید و اونم درست جایی هست که از زندگی می خوای دل بکنی یعنی وقتی که می گی باید خودکشی کنی. اما این باید با باید های دیگه یه فرقی داره این باید آخر کاره و دیگه هیچ بایدی بعدش نیست.
   زندگی بیش از اندازه بی معنی و پوچه. چه دلیلی داره واقعا آدم تلاش کنه. هیچ دلیل جز اینکه ما میمون هستیم و می خوایم احساس حقارت خودمون رو در تلاشها مون واپس بزنیم . می خوایم یه چیزی بشیم. چرا؟ چرا باید چیزی شد. مگه ما انتخاب کردیم که به این دنیا بیام. فقط شانسی اومیدم. و آخرش هم هر کاره ای که باشیم تو شکم کرمهای تو ی خاک می ریم.
   خیام می گه :
   می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت
   بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت
   زنهار به کس نگو تو این راز نهفت
   هر لاله که پژمرد نخواهد شکفت
   و حالا کار ما این شده که حتی می هم نمی تونیم بنوشیم. وقتی هیچ لذتی از زندگی کارت به جایی می رسه که زنده بگور می شی. ولی هیچ کس متوجه نیست که تو پشت این جسم به ظاهر زندت مردی. سالهاست که مردی….
   به هر حال نمی دونم چه دلیل داره که اینهمه نشستم و نوشتم. شاید همونقدر بی دلیل که بدنیا اومدم.

2. مهسا گفت:
   Sunday 29 October 2006 at 5:15 pm

   سلام
   جالبه دید جالبیه……………..

3. shahab گفت:
   Sunday 24 December 2006 at 1:07 am

   منم به بی معنا بودن دنیا رسیدم.انسان اگه بخواد به هدفاش بهتر فکر کونه میفهم که مثلاً ضبح تا شب جون میکن برای درامد که تو رفاه باشه ولی اگه تو رفاهم باشه بعدش دنبال چی باید باشه؟بنظرم راه رسیدن به هدفا زیاد ولی مدت تجربه موفقیتا کم و بعدشم پوچ و بی معنی

4. ESI گفت:
   Sunday 31 December 2006 at 3:35 pm

   كل ايران افسردگي دارند

5. مريم گفت:
   Monday 10 December 2007 at 3:08 pm

   سلام
   نمیدونم چرا ولی تقریبا” میشه گفت 90%مردم تهران افسرده اند من شهرهای دیگه هم زندگی کردم اما مردم شهرهای دیگه اینقدر ناراحت وغمگین نبودند من بعد از 3 سال زندگی در این شهر واقعا” افسرده خسته غمگین و پرخاشگر شده ام و توی زندگی مشترکم هم خیلی مشکل پیدا کردم خودم میدانم دچار افسردگی شده ام برای همین هم خواستم به یک روانپزشک مراجعه کنم اما هزینه های ویزیت آنها افسردگی آدم را بیشتر میکند
   30 دقیقه 12هزار تومان 45 دقیقه 18 هزار تومان یک ساعت 24 هزار تومان
   نمیدونم ولی به نظر من اون دکتری که اینقدر طمع کار خودش هم مشکل و کمبودهایی داره

6. متین گفت:
   Friday 8 February 2008 at 3:18 pm

   من یه دختره 23 ساله هستم
   زندگی برام پوچ و بی معنی شده
   چند روز پیش وقتی به یادم اومد فروردین میرم تو 24 سال و از زندگیم هیچی نفهمیدم تا صبح گریه کردم
   منم یکی از این افسرده ها هستم
   هر لحظه منتظره عزرائیلم بیاد جونم و بگیره
   هیچ ترسی از مرگ ندارم
   بلکه خوشحالم میشم.

7. كژال گفت:
   Friday 25 April 2008 at 5:00 pm

   مطالب خيلي خوب است اما بهتره آن را وسعت دهيد

8. قله تنها گفت:
   Tuesday 10 June 2008 at 8:41 am

   من دانشجوی فوق روانشناسیم
   افسردگی سرماخوردگیه روانی هست و پیش بینی میشه تا 2020 شایعترین بیماری جهان بشه
   متاسفانه میزان شیوع این بیماری در کشور ما به دلایل فرهنگی و اجتماعی بالاتر از میانگین جهانیه
   امروزه درمان های روانی و داروئی بسیار موثری برای این بیماری وجود داره
   اما باز متاسفانه در کشور ما تکیه به مصرف دارو آن هم بدون تجویز خیلی رواج داره که مشکل رو نه تنها حل نمیکنه بلکه مسائل دیگه ای رو هم اضافه میکنه
   آخرین یافته های روان شناسی نشون میده که بهترین روش پیشگیری و درمان این اختلال تغییر در سبک ها زندگی و تغییر سبک های فکری و شناختیست که با حمایت کوتاه مدت درمان داروئی موثرترین و پایاترین تاثیر رو میتونه داشته باشه (به این اصطلاحا رفتاردرمانی شناختی توام با درمان داروئی گفته میشه)
   توصیه بنده به مبتلایان به این اختلال فلج کننده اینه که در کنار استفاده از درمان داروئی از روانشناسان متخصص و مجرب در این حوزه کمک بگیرن و مبادا که تنها وابسته دارو بشن

   پیروز و پایدار باشید

9. پریسا گفت:
   Tuesday 24 June 2008 at 1:00 pm

   با سلام به دوستهای گل و مهربون.من هم دچار این بیماری هستم ولی دارم رو مغز خودم کار میکنم زندگی این قدر که شما فکر میکنید بد نیست اول از همه شروع به ورزش کنید بعد با ادمهای مثبت رفت و امد کنید بعد کم کم میفهمید که چه قدر دچار تغییر شدید .ما امدنمان به این دنیا دست خودمان نبود پس مرگ هم دست ما نیست و تا میتونید کتاب روانشناسی و همینطور اشعار مولانا بخونید دوستتون دارم به امید بهبودی یک یکمون پریسا

10. لاله گفت:
    Monday 3 November 2008 at 4:40 pm

    میدونید آدم وقتی واسه رضایت خودش و گاهی هم عزیزانش تلاش میکنه اونوقته که زندگیش معنی پیدا کرده.وقتی کاری میکنید که ازش راضی هستید یا به خاطر رضایت خودتون یه سری سختیا رو تحمل میکنید انگار به خودتون محبت میکنید .این یعنی شما به نظر خودتون خیلی مهمید .مهم و دوستداشتنی. من هم خیلی وقتا افسرده میشم به نظرم الان همه پتانسیل افسردگی رو دارن.ولی زیاد به این حسم رو نمیدم یعنی نمیذارم رشد کنه.
    میدونید من فکر میکنم ما تو این دنیا خیلی تنهاییم اگه خودمون خودمون رو دوست نداشته باشیم و نخوایم یه کم این خود بیچاره رو راضی نگه داریم که دیگه خیلی تنها تر میشیم.
    به نظرم اول آدما باید به این فکر کنن که چطور راضی می شن.این خود شما ازتون چه انتظاری داره.بعدش چون این خود عزیز از هر چیزی تو این دنیا واسه آدم حیاتی تره یه کمی ام شده واسش تلاش کنید.
    شاید پدر مادرا و نزدیکامون بایدو نباید های خیلی سخت تری رو واسمون قائل شدن. شاید خود ما کمی مهربون تر از پدر و مادرامون باشه و انتظارات زیادی ازمون نداشته باشه.
    کاش بیشتر از خدمون بدونیم.قبل از اینکه این کلکسیون شگفت هستی رو با رقبت و نادانی پیشکش خاک کنیم.

11. roya گفت:
    Friday 7 November 2008 at 10:41 am

    سلام
    همه به من میگن تو آدم موفقی هستی ولی نمی دونم چرا همش گریم میگیره انگار دلم برای خودم میسوزه و از خودم خجالت می کشم و تو خیابونم جدیدا اشک تو چشام همینطوری خود به خود پر میشه خیلی خسته ام ولی در عین حال پر انرژی…

12. معصومه گفت:
    Saturday 8 November 2008 at 4:34 pm

    منم به پوچی رسیدم . تنهایی چیزی که نمی زاره من خود کشی کنم نگرانی از حالت مادر و خواهرم بعد از مرگ منه چون منو خیلی دوست دارند.

13. دُرَیه گفت:
    Tuesday 18 November 2008 at 12:35 am

    من دکتر رفتم و گفت افسردگی گرفتم
    خودم احساس میکردم گرفتم چون قبل از نامزدیم حدود 2 سال پیش شر شیطونترین دختر بودم ولی بعدا از اون یواش یواش منزوی و گوشه گیر شدم و حتی گاهی اوقات فوق الاده عصبی میشم .. خلاصه بگذریم نمی خوام خستتون کنم خدا را شکر دارم درمان میکنم و میخوام برام دعا کنید که دوباره همون دختر خوب چند سال پیش بشم و بیماریم برنگرده

نظر دهید